انوشه

ببینم آ ن رخ زیبای دلگشای ترا ؟

بگیرم آ ن سر زلف و به روی دیده نهم

ببوسم آ ن سرو چشمان دلربای ترا

ز بعداین همه تلخی که میکشد دل من

ببوسم آ ن لب شیرین جان فزای ترا

کی ام مجال کنار تو دست خواهد داد ؟

که غرق بوسه کنم باز دست و پای ترا ؟

مباد روزی چشم من ، ای چراغ امید

که خالی از تو، ببینم شبی سرای ترا

دل گرفته من ، کی چو غنچه باز شود ؟

مگر صبا برساند به من هوای ترا

چنان تو در دل من جا گرفته ای ای جان

که هیچ کس نتواند گرفت جای ترا

ز روی خوب تو برخورده ام، خوشا دل من

که هم عطای ترا دید و هم لقای ترا

سزای خوبی تو بر نیامد از دستم

زمانه نیز چه بد میدهد سزای ترا

به ناز و نعمت باغ بهشت هم ندهم

کنار سفره نان و پنیر و چای ترا !

به پایداری آ ن عشق سربلند قسم

که سایه تو به سر می برد وفای ترا!...


هوشنگ ابتهاچ