انوشه

این روز را به همه ی مردم جهان خصوصا

ایرانیان و آریایی ها و زرتشتیان شاد باش می گویم.

به مناسبت این روز بزرگ بخش هایی از

منشور کوروش بزرگ رو می نویسم:

منم کوروش ، شاه جهان ، شاه بزرگ ، شاه توانمند ، شاه بابل ، شاه سومر و اکَد ، شاه چهار گوشه ی جهان ، پسر کمبوجیه ، شاه بزرگ ... ، نوه ی کوروش ، شاه بزرگ ... ، نبیره ی چیش پیش ، شاه بزرگ ...

آنگاه که بدون جنگ و پیکار وارد بابل شدم ، همه ی مردم گام های مرا با شادمانی پذیرفتند . در بارگاه پادشاهان بابل بر تخت شهریاری نشستم . مردوک خدای بزرگ دل های پاک مردم بابل را متوجه من کرد ... زیرا من او را ارجمند و گرامی داشتم .

ارتش بزرگ من به صلح و آرامی وارد بابل شد . نگذاشتم رنج و آزاری به مردم این شهر و این سرزمین وارد آید . وضع داخلی بابل و جایگاه های مقدسش قلب مرا تکان داد ... من برای صلح کوشیدم .

من برده داری را برانداختم ، به بدبختی آنان پایان بخشیدم . فرمان دادم که همه ی مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند و آنان را نیازارند . فرمان دادم که هیچکس اهالی شهر را از هستی ساقط نکند .

مردوک خدای بزرگ از کردار من خشنود شد ... او برکت و مهربانی اش را ارزانی داشت . ما همگی شادمانه و در صلح و آشتی مقام بلندش را ستودیم ...

من همه ی شهر هایی را که ویران شده بود از نو ساختم . فرمان دادم تمام نمایشگاه هایی که بسته شده بود را بگشایند . همه خدایان این نیایشگاه ها را به جاهای خود باز گرداندم .

همه ی مردمانی که پراکنده و آواره شده بودند را به جایگاه های خود برگرداندم و خانه های ویران آنان را آباد کردم . همه ی مردم را به همبستگی فراخواندم . همچنین پیکره ی خدایان سومر و اکَد را که نَبونید بدون واهمه از خدای بزرگ به بابل آورده بود ، به خشنودی مردوک خدای بزرگ و به شادی و خرمی به نیایشگاه های خودشان باز گرداندم . بشود که دل ها شاد گردد .

بشود ، خدایانی که آنان را به جایگاه های مقدس نخستین شان باز گرداندم ، هر روز در پیشگاه خدای بزرگ برایم زندگانی بلند خواستار باشند . بشود که سخنان پر برکت و نیکخواهانه برایم بیابند . بشود که آنان به خدای من مردوک بگویند : به کورش شاه ، پادشاهی که تو را گرامی می دارد و پسر کمبوجیه ، جایگاهی در سرای سپند ارزانی دار .

من برای همه ی مردم جامعه ای آرام فراهم ساختم و صلح و آرامش را به تمامی مردم اعطا کردم .

( بخشهایی از منشور کوروش بزرگ )